فریج بوصویلح

تسخیر کردی در دلم جای خدا را

یک لحظه در من خیره شو بهتر ببینی

آیینه قادر نیست توصیف شما را

اهرام سر خم می کند، آیینه سهلست

وقتی ببیند اینچنین قدی رسا را

طراحی چشم تو نقش بیستون را

از روی برد وهیبتت آپادانا را

اسکندر از بدو تولد در پی ات بود

با این بهانه زیر و رو کرد آسیا را

عقل ودلم دو تاج و تخت ضد هم بود

با یک اشاره فتح کردی هر دو تا را

من معتقد هستم که باید جای خورشید

می چید گرداگرد تو سیار ها را

بد جور  دلتنگ خودش شد ، آفریدت!!

از اینکه او محرم ندید آیینه ها را

حتی شکایت هم نکرد از اینکه می دید

تدبیر هر چیزی به جز خود کرده ها را

یک قافیه تکرار کردن مزه دارد

 که ببینی تو به کنج قفسم مشت پری

ای وای اگر به شکوه شود اشنا لبم

در شعر سعدي معشوق صفات مردانه دارد در زيبايي مانند رضوان نگهبان بهشت است حسن يوسفي دارد نفسش عيسوي و صاحب يد بيضاست مانند خضر آب حيات مي بخشد داراي حلق داودي است همچون خليل بازار بتان زيباروي را مي شکند سليمان زمان و خسرو خوبان است. در ادب شرق تشبيه معشوق به مردان اسطوره که انبياء گل سر سبد آنانند از بدو پيدايش غزل مذکر رواج داشته است ابونواس پيشواي همجنسگرايان تمدن اسلامي يکي از اولين شعرايي است که بدان پرداخته
مرحبا من سمي اللـ
ـه و ادني مکانه تقريبا
و شبيه الذي تلبث في السجـ
ن سنيناً و کان براً نجيبا

نمونه اشعار سعدي را ذکر مي کنيم


ملامتگوي بي حاصل ترنج از دست نشناسد
در آن معرض که چون يوسف جمال از پرده بنمايي


دوست بدنيا و آخرت نتوانداد
صحبت يوسف به از دراهم معدود

يوسف شنيده اي که گرفتار چاه ماند
اين يوسفي است بر زنخ آورده چاه را

دگر بر وي بتم ديده بر نمي باشد
خليل من همه بتهاي آذري بشکست

سحر سخنم در همه آفاق برفته است
ليکن چه زند بايد بيضا که تو داري

فتنه سامريش در دهن شورانگيز
نفس عيسويش در لب شکر خا بود

مي حلال است کسي را که بود خانه بهشت
خاصه از دست حريفي که برضوان ماند

ماه قبل در نشریه ی چراغ مصاحبه ای داشتم که به سخنان خانم افسانه نجم آبادی، در کتاب   تحقیقی زنان سبيلو و مردان بي ريش اعتراض کردم مثل اینکه ایشان به جای نقد   خردمندانه  نسبت به سازمان همجنسگرایان ایرانی  موضع  مغرضانه گرفتند همجنسگرایان به اندازه کافی مشکل دارند و نیاز به دامن زدن و  اظهارات این و آن نیست 

اثر  یوسف عمر

از سر کوی تو گیرم که روم جای دگر

کو دلی را که سپارم به دلآرای دگر

عاقبت از سر کوی تو برون باید رفت

گیرم امروز دگر ماندم و فردای دگر

مگر آزاد کنی، ورنه چو من بنده ی پیر

گر فروشی، نستاند ز تو مولای دگر

عاشقان را طرب از باده ی انگوری نیست

هست مستان ترا نشئه زصهبای دگر

بهر مجنون تو این کوه و بیابان تنگ ست

بهر ما کوه دگر باید و صحرای دگر

ما گدائی در دوست به شاهی ندهیم

زان که این جای دگر دارد و، آن جای دگر

گر به بتخانه ی چین نقش رخت بنگارند

هرکه بیند، نکند میل تماشای دگر

راه پنهانی میخانه نداند همه کس

جز من و زاهد و شیخ و دو سه رسوای دگر

دل "فرهنگ" ز غم های جهان خون شده بود

غم عشق آمد و افزود به غم های دگر

یا حمد یا خوی بلغهم سلامی