فریج بوصویلح

در شعر سعدي معشوق صفات مردانه دارد در زيبايي مانند رضوان نگهبان بهشت است حسن يوسفي دارد نفسش عيسوي و صاحب يد بيضاست مانند خضر آب حيات مي بخشد داراي حلق داودي است همچون خليل بازار بتان زيباروي را مي شکند سليمان زمان و خسرو خوبان است. در ادب شرق تشبيه معشوق به مردان اسطوره که انبياء گل سر سبد آنانند از بدو پيدايش غزل مذکر رواج داشته است ابونواس پيشواي همجنسگرايان تمدن اسلامي يکي از اولين شعرايي است که بدان پرداخته
مرحبا من سمي اللـ
ـه و ادني مکانه تقريبا
و شبيه الذي تلبث في السجـ
ن سنيناً و کان براً نجيبا

نمونه اشعار سعدي را ذکر مي کنيم


ملامتگوي بي حاصل ترنج از دست نشناسد
در آن معرض که چون يوسف جمال از پرده بنمايي


دوست بدنيا و آخرت نتوانداد
صحبت يوسف به از دراهم معدود

يوسف شنيده اي که گرفتار چاه ماند
اين يوسفي است بر زنخ آورده چاه را

دگر بر وي بتم ديده بر نمي باشد
خليل من همه بتهاي آذري بشکست

سحر سخنم در همه آفاق برفته است
ليکن چه زند بايد بيضا که تو داري

فتنه سامريش در دهن شورانگيز
نفس عيسويش در لب شکر خا بود

مي حلال است کسي را که بود خانه بهشت
خاصه از دست حريفي که برضوان ماند

ماه قبل در نشریه ی چراغ مصاحبه ای داشتم که به سخنان خانم افسانه نجم آبادی، در کتاب   تحقیقی زنان سبيلو و مردان بي ريش اعتراض کردم مثل اینکه ایشان به جای نقد   خردمندانه  نسبت به سازمان همجنسگرایان ایرانی  موضع  مغرضانه گرفتند همجنسگرایان به اندازه کافی مشکل دارند و نیاز به دامن زدن و  اظهارات این و آن نیست 

اثر  یوسف عمر

از سر کوی تو گیرم که روم جای دگر

کو دلی را که سپارم به دلآرای دگر

عاقبت از سر کوی تو برون باید رفت

گیرم امروز دگر ماندم و فردای دگر

مگر آزاد کنی، ورنه چو من بنده ی پیر

گر فروشی، نستاند ز تو مولای دگر

عاشقان را طرب از باده ی انگوری نیست

هست مستان ترا نشئه زصهبای دگر

بهر مجنون تو این کوه و بیابان تنگ ست

بهر ما کوه دگر باید و صحرای دگر

ما گدائی در دوست به شاهی ندهیم

زان که این جای دگر دارد و، آن جای دگر

گر به بتخانه ی چین نقش رخت بنگارند

هرکه بیند، نکند میل تماشای دگر

راه پنهانی میخانه نداند همه کس

جز من و زاهد و شیخ و دو سه رسوای دگر

دل "فرهنگ" ز غم های جهان خون شده بود

غم عشق آمد و افزود به غم های دگر

همه هست آرزویم که ببینم از تو روئی

چه زیان ترا که من هم برسم به آرزوئی

به کسی جمال خود را ننموده ای و بینم

همه جا به هر زبانی بُوَد از تو گفتگوئی

به ره تو بسکه نالم، زغم تو بسکه مویم

شده ام زناله نا ئی، شده ام ز مویه موئی

همه خوشدل اینکه مطرب بزند به تار چنگی

من از خوشم که چنگی بزنم به تار موئی

چه شود که راه یابد سوی آب تشنه کامی؟

چه شود که کام جوید، زلب تو کام جوئی؟

شود اینکه از ترحم، دمی ای سحاب رحمت

من خشک لب هم آخر ز تو تر کنم گلوئی؟

بشکست اگر دل من به فدای چشم مستت

سر خمّ می سلامت، شکند اگر سبوئی

همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا

تو قدم به چشم من نه، بنشین کنار جوئی

ز چه شیخ پاکدامن سوی مسجدم بخواند

رخ شیخ و سجده گاهی، سر ما و خاک کوئی

یا حمد یا خوی بلغهم سلامی

وسط المنامه عند محبوبی