فریج بوصویلح

دوای درد تغافل دو روز پرهیزست

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی
چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن
تو چو روی باز کردی در ماجرا ببستی
نظری به دوستان کن که هزار بار از آن به
که تحیتی نویسی و هدیتی فرستی
دل دردمند ما را که اسیر توست یارا
به وصال مرهمی نه چو به انتظار خستی
نه عجب که قلب دشمن شکنی به روز هیجا
تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستی
برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را
تو و زهد و پارسایی من و عاشقی و مستی
دل هوشمند باید که به دلبری سپاری
که چو قبله ایت باشد به از آن که خود پرستی
چو زمام بخت و دولت نه به دست جهد باشد
چه کنند اگر زبونی نکنند و زیردستی
گله از فراق یاران و جفای روزگاران
نه طریق توست سعدی کم خویش گیر و رستی

تسخیر کردی در دلم جای خدا را

یک لحظه در من خیره شو بهتر ببینی

آیینه قادر نیست توصیف شما را

اهرام سر خم می کند، آیینه سهلست

وقتی ببیند اینچنین قدی رسا را

طراحی چشم تو نقش بیستون را

از روی برد وهیبتت آپادانا را

اسکندر از بدو تولد در پی ات بود

با این بهانه زیر و رو کرد آسیا را

عقل ودلم دو تاج و تخت ضد هم بود

با یک اشاره فتح کردی هر دو تا را

من معتقد هستم که باید جای خورشید

می چید گرداگرد تو سیار ها را

بد جور  دلتنگ خودش شد ، آفریدت!!

از اینکه او محرم ندید آیینه ها را

حتی شکایت هم نکرد از اینکه می دید

تدبیر هر چیزی به جز خود کرده ها را

یک قافیه تکرار کردن مزه دارد

ماندم چه بنویسم !(خدا ) را یا ( شما ) را؟

گوش ترحمي كو كز ما نظر نپوشد؟

دست غريق‌، يعني فرياد بيصداييم‌

قيامت مي‌كند حسرت‌، مپرس از طبع ناشادم‌

كه من صد دشت مجنون دارم و صد كوه فرهادم

خَم قامت نبرد ابرام طبع سخت‌كوش من‌

گران شد زندگي‌، امّا نمي‌افتد ز دوش من‌

تسلّي گشته‌ام چون موج گوهر، ليك زين غافل‌

كه خاك است اين كه مي‌نوشد زبان بحرنوش من‌

غم عمر تلف‌گرديده تا كي بايدم خوردن‌؟

ز هر امروز، شامي دارد استقبال دوش من‌

چنين ديوانة ياد بناگوش كه مي‌باشم‌؟

كه گوش‌ِ صبح محشر، پنبه دارد از خروش من‌

گريبان بايدم چون گل دريد از لب‌گشودن‌ها

ز وضع غنچه حرف عافيت نشنيد گوش من‌

چه مي‌كردم اگر بي‌پرده مي‌كردم تماشايت‌؟

تو را در خانة آيينه ديدم‌، رفت هوش من‌

نشاندن نيست آسان همچو موج گوهر از پايم‌

محيط از سر گذشت‌، آسود تا يك قطره جوش من‌

به رنگي بي‌زبانم در ادبگاه نگاه او

كه گَردِ سرمه فريادي است از وضع خموش من‌

قيامت بود اگر خود را چنين آلوده مي‌ديدم‌

مرا از چشم خود پوشيد فضل عيب‌پوش من‌

نمي‌دانم شكفتن تا كجا خرمن كنم بيدل‌

سحر در جيب مي‌آيد تبسّم گلفروش من‌

خيال مرهم كافور گُل‌فروش مباد

به روي تيغ تو ام چشم‌ِ زخم‌ِ دل باز است‌

به رنگ گلشن از فيض حضورت عشرت‌آهنگم‌

مشو غايب كه چون آيينه از رخ مي‌پرد رنگم‌

ادبیات