فریج بوصویلح

از سر کوی تو گیرم که روم جای دگر

کو دلی را که سپارم به دلآرای دگر

عاقبت از سر کوی تو برون باید رفت

گیرم امروز دگر ماندم و فردای دگر

مگر آزاد کنی، ورنه چو من بنده ی پیر

گر فروشی، نستاند ز تو مولای دگر

عاشقان را طرب از باده ی انگوری نیست

هست مستان ترا نشئه زصهبای دگر

بهر مجنون تو این کوه و بیابان تنگ ست

بهر ما کوه دگر باید و صحرای دگر

ما گدائی در دوست به شاهی ندهیم

زان که این جای دگر دارد و، آن جای دگر

گر به بتخانه ی چین نقش رخت بنگارند

هرکه بیند، نکند میل تماشای دگر

راه پنهانی میخانه نداند همه کس

جز من و زاهد و شیخ و دو سه رسوای دگر

دل "فرهنگ" ز غم های جهان خون شده بود

غم عشق آمد و افزود به غم های دگر

همه هست آرزویم که ببینم از تو روئی

چه زیان ترا که من هم برسم به آرزوئی

به کسی جمال خود را ننموده ای و بینم

همه جا به هر زبانی بُوَد از تو گفتگوئی

به ره تو بسکه نالم، زغم تو بسکه مویم

شده ام زناله نا ئی، شده ام ز مویه موئی

همه خوشدل اینکه مطرب بزند به تار چنگی

من از خوشم که چنگی بزنم به تار موئی

چه شود که راه یابد سوی آب تشنه کامی؟

چه شود که کام جوید، زلب تو کام جوئی؟

شود اینکه از ترحم، دمی ای سحاب رحمت

من خشک لب هم آخر ز تو تر کنم گلوئی؟

بشکست اگر دل من به فدای چشم مستت

سر خمّ می سلامت، شکند اگر سبوئی

همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا

تو قدم به چشم من نه، بنشین کنار جوئی

ز چه شیخ پاکدامن سوی مسجدم بخواند

رخ شیخ و سجده گاهی، سر ما و خاک کوئی

یا حمد یا خوی بلغهم سلامی

وسط المنامه عند محبوبی

 این منم، مزاحمی که آشناست

هزار دفعه این شماره را دلم گرفته است

ولی هنوز پشت خط در انتظار یک صداست

شما که گفته‌اید پاسخ سلام واجب است

به ما که می‌رسد، حساب بنده‌هایتان جداست؟

الو دوباره قطع و وصل تلفنم شروع شد

 خرابی از دل من است یا که عیب سیم‌هاست؟

چرا صدایتان نمی‌رسد؟ کمی بلندتر

 صدای من چطور؟

خوب و صاف و واضح و رساست؟

 اگر اجازه می‌دهی برایت درد دل کنم  

شنیده‌ام که گریه بر تمام دردها شفاست

 دل مرا بخوان به سوی خویش  تا سبک شوم

 پناهگاه این دل شکسته خانه شماست

 الو مرا ببخش باز هم مزاحمت شدم

دوباره زنگ می‌زنم، دوباره تا خدا خداست

سايه‌ام را مي‌توان چون زلف خوبان شانه كرد

بس كه طبع من به صد فكر پريشان آشناست

حسن بتان اين‌قدر نيست فريب نظر

گر نه تويي جلوه‌گر، آينه حيران كيست‌؟

نَفَس بيهوده دارد پرفشانيهاي ناز اينجا

تو مي‌گنجي و بس‌، گر در دل عشّاق جا باشد

ما و ز خويش رفتن، قاصد اگر نباشد

دل به ياد پرتو حسنت سراپا آتش است‌
از حضور آفتاب‌، آيينة ما آتش است‌

پيكر ما همچو شمع از گرية شادي گداخت‌
اشك هر جا بنگري آب است‌، اينجا آتش است‌

تا نفس باقي است‌، عمر از پيچ و تاب آسوده نيست‌
مي‌تپد بر خويشتن تا خار و خس با آتش است‌

گرمي هنگامة آفاق موقوف تب است‌
روز اگر خورشيد باشد، شمع شبها آتش است‌

عشق مي‌آيد برون گر واشكافي سينه‌ام‌
چون طلسم سنگ‌، نام اين معمّا آتش است‌

بي‌ادب از سوز اشك عاجزان نتوان گذشت‌
آبله در پا اگر بشكست‌، صحرا آتش است‌

شمع تصويريم‌، از سوز و گداز ما مپرس‌
پرتوي از رنگ تا باقي است‌، با ما آتش است‌

غرق وحدت باش اگر آسوده خواهي زيستن‌
ماهيان را هرچه باشد، غير دريا، آتش است‌

جز به گمنامي سراغ امن نتوان يافتن‌
ورنه از پرواز ما تا بال عنقا آتش است‌

نيست بيدل‌، بيقراريهاي آهم بي‌سبب‌
كز دل گرمم‌، نفس را در ته پا آتش است‌

جرأتي كو كه به رويت مژه‌اي باز كنم‌
چشم‌ِ قرباني و نظّارة پنهاني هست‌

زين چمن خون‌ِ شهيد كه قيامت انگيخت‌
كه به هر گل اثر دستي و داماني هست‌

مسيحاي مرا از من بگوييد

كه من تا كي به بستر بگذرانم‌

گرفتار دو عالم رنگم از بي‌رحمي نازت‌

اسير الفت خود كن اگر مي‌خواهي آزادم‌