فریج بوصویلح

صفات مردانه

frejsoveyleh — Fri, 11 Apr 2008 17:05:08 GMT

در شعر سعدي معشوق صفات مردانه دارد در زيبايي مانند رضوان نگهبان بهشت است حسن يوسفي دارد نفسش عيسوي و صاحب يد بيضاست مانند خضر آب حيات مي بخشد داراي حلق داودي است همچون خليل بازار بتان زيباروي را مي شکند سليمان زمان و خسرو خوبان است. در ادب شرق تشبيه معشوق به مردان اسطوره که انبياء گل سر سبد آنانند از بدو پيدايش غزل مذکر رواج داشته است ابونواس پيشواي همجنسگرايان تمدن اسلامي يکي از اولين شعرايي است که بدان پرداخته
مرحبا من سمي اللـ
ـه و ادني مکانه تقريبا
و شبيه الذي تلبث في السجـ
ن سنيناً و کان براً نجيبا

نمونه اشعار سعدي را ذکر مي کنيم

ملامتگوي بي حاصل ترنج از دست نشناسد
در آن معرض که چون يوسف جمال از پرده بنمايي

دوست بدنيا و آخرت نتوانداد
صحبت يوسف به از دراهم معدود

يوسف شنيده اي که گرفتار چاه ماند
اين يوسفي است بر زنخ آورده چاه را

دگر بر وي بتم ديده بر نمي باشد
خليل من همه بتهاي آذري بشکست

سحر سخنم در همه آفاق برفته است
ليکن چه زند بايد بيضا که تو داري

فتنه سامريش در دهن شورانگيز
نفس عيسويش در لب شکر خا بود

مي حلال است کسي را که بود خانه بهشت
خاصه از دست حريفي که برضوان ماند

من نظر باز گرفتن نتوانم همه عمر
از من اي خسرو خوبان تو نظر باز مگير

افسانهء نجم آبادي محمود احمدی نژاد، دوم

frejsoveyleh — Thu, 07 Feb 2008 19:53:28 GMT

هم از خبث نوعی در آن درج کرد

که ناچار فریاد خیزد ز درد

ماه قبل در نشریه ی چراغ مصاحبه ای داشتم که به سخنان خانم افسانه نجم آبادی، در کتاب تحقیقی زنان سبيلو و مردان بي ريش اعتراض کردم مثل اینکه ایشان به جای نقد خردمندانه نسبت به سازمان همجنسگرایان ایرانی موضع مغرضانه گرفتند همجنسگرایان به اندازه کافی مشکل دارند و نیاز به دامن زدن و اظهارات این و آن نیست

frejsoveyleh — Thu, 13 Dec 2007 20:10:28 GMT

لی فی محبته شهود اربع
و شهود کل قضیةَ اثنان
خفقان قلبی و اضطراب جوانحی
و نحول جسمی و العقاد لسانی

frejsoveyleh — Sun, 07 Oct 2007 21:43:18 GMT

کی رفته‌ای زدل که تمنا کنم تو را		کی بوده‌ای نهفته که پیدا کنم تو را
غیبت نکرده‌ای که شوم طالب حضور		پنهان نگشته‌ای که هویدا کنم تو را
با صد هزار جلوه برون آمدی که من		با صد هزار دیده تماشا کنم تو را
چشمم به صد مجاهده آیینه‌ساز شد		تا من به یک مشاهده شیدا کنم تو را
بالای خود در آینه‌ی چشم من ببین		تا با خبر زعالم بالا کنم تو را
مستانه کاش در حرم و دیر بگذری		تا قبله‌گاه ممن و ترسا کنم تو را
خواهم شبی نقاب ز رویت بر افکنم		خورشید کعبه، ماه کلیسا کنم تو را
گر افتد آن دو زلف چلیپا به چنگ من		چندین هزار سلسله در پا کنم تو را
طوبی و سدره گر به قیامت به من دهند		یک‌جا فدای قامت رعنا کنم تو را
زیبا شود به کارگه عشق کار من		هر گه نظر به صورت زیبا کنم تو را
رسوای عالمی شدم از شور عاشقی		ترسم خدا نخواسته رسوا کنم تو را
با خیل غمزه گر به واثاقم گذر کنی		میر سپاه شاه صف‌آرا کنم تو را
جم دستگاه ناصردین شاه تاجور		کز خدمتش سکندر و دارا کنم تو را
شعرت ز نام شاه، فروغی شرف گرفت		زیبد که تاج تارک شعرا کنم تو را

دشداشه صبغ النيل

frejsoveyleh — Sat, 11 Aug 2007 18:32:06 GMT

امروز این ترانه قدیمی را هفت ساعت گوش دادم

اثر یوسف عمر

دشداشه صبغ النيل

حدیث درد

frejsoveyleh — Mon, 02 Jul 2007 08:26:18 GMT

ماني شيرازي یکی از شعرای عاشق پیشه از شاه اسمعيل صفوي كه جوان زيبارويي بود در خلوت خواسته بود که ساق پا و بالاتر آن را بدو بنماید تا بر آن بوسه زند و همين كار باعث شد كه به سعايت امير نجم الدين زرگر كشته شود این شعر از اوست

حدیث درد من، گر کس نگفت، افسانه ای کمتر

وگر من هم نباشم در جهان، دیوانه ای کمتر

اگر بی نام و ناموسم فراغم بیشتر باشد

وگر بی خانمانم، گوشه ی ویرانه ای کمتر

از آن سیمرغ را در قاف قربت آشیان دادند

که شد زین دامگه مشغول آب و دانه ای کمتر

نکو بزمی ست عالم، لیک ساقی جام غم دارد

خوش آن مهمان که خورد از دست او پیمانه ای کمتر

کسی عاشق شود کز آتش سوزان نپرهیزد

به راه عشق نتوان بودن از پروانه ای کمتر

چه غم در باغ گر باد خزانی بی پناهم کرد

که مشتی خار وخس، یعنی پریشان لانه ای، کمتر

مکن "مانی" عمارت، از سرای دهر بیرون شو

برای این دو روز عمر محنت خانه ای کمتر

frejsoveyleh — Mon, 02 Jul 2007 08:14:18 GMT

از سر کوی تو گیرم که روم جای دگر

کو دلی را که سپارم به دلآرای دگر

عاقبت از سر کوی تو برون باید رفت

گیرم امروز دگر ماندم و فردای دگر

مگر آزاد کنی، ورنه چو من بنده ی پیر

گر فروشی، نستاند ز تو مولای دگر

عاشقان را طرب از باده ی انگوری نیست

هست مستان ترا نشئه زصهبای دگر

بهر مجنون تو این کوه و بیابان تنگ ست

بهر ما کوه دگر باید و صحرای دگر

ما گدائی در دوست به شاهی ندهیم

زان که این جای دگر دارد و، آن جای دگر

گر به بتخانه ی چین نقش رخت بنگارند

هرکه بیند، نکند میل تماشای دگر

راه پنهانی میخانه نداند همه کس

جز من و زاهد و شیخ و دو سه رسوای دگر

دل "فرهنگ" ز غم های جهان خون شده بود

غم عشق آمد و افزود به غم های دگر

شده ام زناله نا ئی، شده ام ز مویه موئی

frejsoveyleh — Mon, 02 Jul 2007 08:00:44 GMT

همه هست آرزویم که ببینم از تو روئی

چه زیان ترا که من هم برسم به آرزوئی

به کسی جمال خود را ننموده ای و بینم

همه جا به هر زبانی بُوَد از تو گفتگوئی

به ره تو بسکه نالم، زغم تو بسکه مویم

شده ام زناله نا ئی، شده ام ز مویه موئی

همه خوشدل اینکه مطرب بزند به تار چنگی

من از خوشم که چنگی بزنم به تار موئی

چه شود که راه یابد سوی آب تشنه کامی؟

چه شود که کام جوید، زلب تو کام جوئی؟

شود اینکه از ترحم، دمی ای سحاب رحمت

من خشک لب هم آخر ز تو تر کنم گلوئی؟

بشکست اگر دل من به فدای چشم مستت

سر خمّ می سلامت، شکند اگر سبوئی

همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا

تو قدم به چشم من نه، بنشین کنار جوئی

ز چه شیخ پاکدامن سوی مسجدم بخواند

رخ شیخ و سجده گاهی، سر ما و خاک کوئی

لي حبيب

frejsoveyleh — Mon, 02 Jul 2007 07:01:44 GMT

لي حبيب ساكن في السالميه

یا حمد یا خوی بلغهم سلامی

نويت اسافر

frejsoveyleh — Mon, 02 Jul 2007 06:59:13 GMT

نويت اسافر واسكن البحرين

وسط المنامه عند محبوبی